donderdag 12 juli 2012
Ik ga op reis en ik neem mee...
donderdag-vraagdag
Voor het eerst sinds... tsja ooit zullen er geen discussies zijn. Geen gemaar wanneer ik nummer 6 bovenop nummer 7 stapel. Geen gezucht en gemompel van zijn kant over de plaats die die krengen innemen. Geen gerol met de ogen van mijn kant omdat hij het gewoon niet snapt. En dat allemaal dankzij Lilith die me vorig jaar met haar post over de streep duwde. (En een beetje dankzij mijn Lief die me een nieuwe beste vriend cadeau deed.)
Voor het eerst sinds ooit neem ik zoveel boeken mee als ik wil. Als het budget er was, laadde ik een hele bibliotheek op mijn Kobo. Maar aan één traditie wil ik toch vasthouden. Zorgvuldig een leeslijst voor op reis samenstellen, hoort gewoon bij de pré-vakantie-pret.
Dus, daarom ook even polsen bij jullie. Welk boek mag niet ontbreken in mijn koffer?
In ruil, mijn vakantietoppers.
Het spel van de engel (C.R Zafon)
Voor ik ga slapen (S.J Watson)
De geboorte van Venus (Sarah Dunant)
Gods dwazen (Joanne Harris)
Vijf kwarten van een sinaasappel (Joanne Harris)
Oude zaken (Kate Atkinson)
donderdag-vraagdag
Voor het eerst sinds... tsja ooit zullen er geen discussies zijn. Geen gemaar wanneer ik nummer 6 bovenop nummer 7 stapel. Geen gezucht en gemompel van zijn kant over de plaats die die krengen innemen. Geen gerol met de ogen van mijn kant omdat hij het gewoon niet snapt. En dat allemaal dankzij Lilith die me vorig jaar met haar post over de streep duwde. (En een beetje dankzij mijn Lief die me een nieuwe beste vriend cadeau deed.)
Voor het eerst sinds ooit neem ik zoveel boeken mee als ik wil. Als het budget er was, laadde ik een hele bibliotheek op mijn Kobo. Maar aan één traditie wil ik toch vasthouden. Zorgvuldig een leeslijst voor op reis samenstellen, hoort gewoon bij de pré-vakantie-pret.
Dus, daarom ook even polsen bij jullie. Welk boek mag niet ontbreken in mijn koffer?
In ruil, mijn vakantietoppers.
Het spel van de engel (C.R Zafon)
Voor ik ga slapen (S.J Watson)
De geboorte van Venus (Sarah Dunant)
Gods dwazen (Joanne Harris)
Vijf kwarten van een sinaasappel (Joanne Harris)
Oude zaken (Kate Atkinson)
dinsdag 10 juli 2012
33
Ik heb mijn verjaardagen al op veel plekken gevierd. Eén van de voordelen van verjaren in de vakantie. De kans is groot dat elders bent dan thuis of op de schoolbanken.
Talloze verjaardagen op Chirokampen, in de tent aan de Franse kust, op de boot op weg naar Noorwegen. Maar ook tussen het opspattend schuim, met een heel nieuw ventje in mijn armen of op het vliegtuig.
Gisteren vierde ik mijn verjaardag tussen stof en gruis met zicht op een halve keuken. Aan een tafel omsingeld door kasten die geduldig stonden te wachten tot ze naar hun plek gesleept werden. We sprongen op de toppen van onze tenen door de benedenverdieping. Voorzichtig alle boormachines, zaagmachines en complete legers aan schroevendraaiers die nodig zijn om kasten tot een keuken om te vormen mijdend.
Gisteren opende en sloot ik enkele kastdeurtjes. Stond voor de vorm even daar waar de kookplaat komt en draaide de dampkap aan en uit. Nog een dag en de keukennachtmerrie is voorbij. Het hoofdstuk den grote verbouwink mag bijna dicht. Ondanks al het stof en gruis een mooi cadeau en in mijn hoofd bond ik er een lintje om.
(en toen gooiden we de deur dicht en trokken naar de cinema, want er zijn grenzen)
Ik heb mijn verjaardagen al op veel plekken gevierd. Eén van de voordelen van verjaren in de vakantie. De kans is groot dat elders bent dan thuis of op de schoolbanken.
Talloze verjaardagen op Chirokampen, in de tent aan de Franse kust, op de boot op weg naar Noorwegen. Maar ook tussen het opspattend schuim, met een heel nieuw ventje in mijn armen of op het vliegtuig.
Gisteren vierde ik mijn verjaardag tussen stof en gruis met zicht op een halve keuken. Aan een tafel omsingeld door kasten die geduldig stonden te wachten tot ze naar hun plek gesleept werden. We sprongen op de toppen van onze tenen door de benedenverdieping. Voorzichtig alle boormachines, zaagmachines en complete legers aan schroevendraaiers die nodig zijn om kasten tot een keuken om te vormen mijdend.
Gisteren opende en sloot ik enkele kastdeurtjes. Stond voor de vorm even daar waar de kookplaat komt en draaide de dampkap aan en uit. Nog een dag en de keukennachtmerrie is voorbij. Het hoofdstuk den grote verbouwink mag bijna dicht. Ondanks al het stof en gruis een mooi cadeau en in mijn hoofd bond ik er een lintje om.
(en toen gooiden we de deur dicht en trokken naar de cinema, want er zijn grenzen)
vrijdag 6 juli 2012
Band
Kleine Meid was zes weken oud. Ik drukte een kus op haar hoofd, beet op mijn lip en stapte in de auto. Ik was al even los van haar geweest, maar nooit zo lang en nooit zo ver. Terwijl ik naar een andere provincie reed, voelde ik iets trekken in mij. Ik kende haar alleen maar dicht bij, ik wou haar nog niet loslaten.
En toen hoorde ik dit:
Fritz Kalkbrenner – Sky And Sand - Radio Edit
Het trekkende gevoel verdween. In plaats daarvan voelde ik iets rekken. Een lijntje tussen ons. Een band die er al lang was en die nu zijn souplesse en rekbaarheid bewees. En ik wist: Ik hang aan haar, zij hangt aan mij. Zelfs al zitten er onnoemlijk veel kilometers tussen ons.
***
Vanmorgen hoorde ik het liedje weer op de radio, maar ik dacht niet aan KleineVent of KleineMeid. Ik dacht aan mijn mama. En hoe ze exact 33 jaar geleden rondwaggelde. Hoe ze waarschijnlijk haar dikke buik uitfoeterde, want alhoewel ik uitgerekend was voor eind juni bleef ik koppig zitten waar ik zat en dat zou ik nog drie dagen volhouden. Binnen drie dagen vier ik dat, maar voor het zoveelste jaar op rij zonder de vrouw die me effectief op de wereld zette. Tegen alles in had ik haar moeten loslaten.
En terwijl ik luisterde voelde ik heel duidelijk een band. Ik hang nog aan haar, zij hangt nog aan mij. Zelf al zitten er onnoemlijk veel jaren zonder elkaar tussen.
Kleine Meid was zes weken oud. Ik drukte een kus op haar hoofd, beet op mijn lip en stapte in de auto. Ik was al even los van haar geweest, maar nooit zo lang en nooit zo ver. Terwijl ik naar een andere provincie reed, voelde ik iets trekken in mij. Ik kende haar alleen maar dicht bij, ik wou haar nog niet loslaten.
En toen hoorde ik dit:
Fritz Kalkbrenner – Sky And Sand - Radio Edit
Het trekkende gevoel verdween. In plaats daarvan voelde ik iets rekken. Een lijntje tussen ons. Een band die er al lang was en die nu zijn souplesse en rekbaarheid bewees. En ik wist: Ik hang aan haar, zij hangt aan mij. Zelfs al zitten er onnoemlijk veel kilometers tussen ons.
***
Vanmorgen hoorde ik het liedje weer op de radio, maar ik dacht niet aan KleineVent of KleineMeid. Ik dacht aan mijn mama. En hoe ze exact 33 jaar geleden rondwaggelde. Hoe ze waarschijnlijk haar dikke buik uitfoeterde, want alhoewel ik uitgerekend was voor eind juni bleef ik koppig zitten waar ik zat en dat zou ik nog drie dagen volhouden. Binnen drie dagen vier ik dat, maar voor het zoveelste jaar op rij zonder de vrouw die me effectief op de wereld zette. Tegen alles in had ik haar moeten loslaten.
En terwijl ik luisterde voelde ik heel duidelijk een band. Ik hang nog aan haar, zij hangt nog aan mij. Zelf al zitten er onnoemlijk veel jaren zonder elkaar tussen.
dinsdag 3 juli 2012
Gewoon met blote benen
Tien jaar geleden drukte mijn lieve vriendin me het volgende op het hart:
'Weet je, ze verkopen echt ook andere dingen in de kledingwinkels dan jeansbroeken en T-shirts.'
Een uitspraak die je enkel van een goede vriendin pikt.
Tien jaar geleden hadden we ook regelmatig een hoge hakken-discussie.
En als ik vandaag door een maand lang blotebenenfoto's blader, zie ik voornamelijk dit
Ik weet nog altijd niet hoe en waar ik de durf of het zelfvertrouwen bijeenscharrelde om de jeansbroeken en t-shirts naar een hoekje achter in mijn kast te verbannen. Maar eigenlijk doet het er niet toe. Als ik door die foto's blader ben ik vooral blij. Gloei ik van een soort contentement. Ben ik gelukkig dat ik steeds meer de persoon durf te zijn die ik wil zijn.
Tien jaar geleden drukte mijn lieve vriendin me het volgende op het hart:
'Weet je, ze verkopen echt ook andere dingen in de kledingwinkels dan jeansbroeken en T-shirts.'
Een uitspraak die je enkel van een goede vriendin pikt.
Tien jaar geleden hadden we ook regelmatig een hoge hakken-discussie.
En als ik vandaag door een maand lang blotebenenfoto's blader, zie ik voornamelijk dit
Ik weet nog altijd niet hoe en waar ik de durf of het zelfvertrouwen bijeenscharrelde om de jeansbroeken en t-shirts naar een hoekje achter in mijn kast te verbannen. Maar eigenlijk doet het er niet toe. Als ik door die foto's blader ben ik vooral blij. Gloei ik van een soort contentement. Ben ik gelukkig dat ik steeds meer de persoon durf te zijn die ik wil zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)