Wat ik mis...

Ik ben de eerste om toe te geven dat de dekentjes, het haardvuur, het kaarslicht en de (nog eventjes) kerstlichtjes bijzonder fijn zijn. Maar wat ik het meeste mis in de herfst en de winter is het licht.
Op een doordeweekse werkdag zit ik in een bureau dat best een streepje Tl-licht extra kan gebruiken. Tegenwoordig vertrek ik naar het werk als het nog donker is en kom pas terug als het begint te schemeren. Mijn dagelijkse portie buitenlucht is schrikbarend klein.

In het weekend wil ik dus naar buiten omdat de decibels die mijn kroost produceert daar minder luid klinken, omdat geurkaarsen niet op kunnen tegen frisse lucht. Omdat ik het beu ben om op een muur te kijken. Omdat ik mijn huid wil voelen gloeien van de wind, maar vooral om mijn gezicht naar de zon te richten.

 

Ik hartje zon door de bomen.

Wat helpt...

Soms moet je jezelf gewoon een aai over je bol geven. Ik zat gisteren op mijn handen om niet alle beschikbare webshops leeg te plunderen. Ze lachten nochtans lief naar me. Die potentiële nieuwe handtas, dat nieuwe boek dat enkele avonden boeiend vertier beloofde. Ik lachte lief terug en liet ze liggen in de mooie web etalage. Ja, ook die mooie plaid en dat mooie kleedje weerstond ik. Net zoals die warme sjaal en de tassen die zelf de zwartste koffie een vrolijk aanzicht geven.

In plaats daarvan deed ik iets wat ik eigenlijk al lang geleden moest gedaan hebben. Ik klikte eindelijk op het knopje 'upgraden' van Spotify en had plots een onpeilbare bibliotheek aan muziek binnen handbereik. Restte mij nog alleen mijn koptelefoon op te diepen en mijn collega professioneel te negeren.
Zangers en zangeressen met warme stemmen aaiden over mijn bol, de hele dag lang. Ik luisterde naar lang vergeten pianomuziek en diepte lievelingen van lang geleden op. Jazz en blues streelde mijn oren, ik deinde mee op de nieuwste hits en voelde de donderwolk boven mijn hoofd zijn boeltje bijeen pakken. En dat allemaal met de wetenschap dat de zangers, de melodieën en de muziek er ook morgen, volgende week en volgende maand zijn. Geen handtas die daar tegenop kan.

's Morgens is onredelijkheid al eens mijn tweede naam

Zeker wanneer de morgen begon om 01.00 u. Omdat er zich monsters in een kamer verschuilden. Onzichtbaar voor het ouderlijk oog, dat wel dan weer. Er moest geschuild worden onder het ouderlijke dekbed. Tot dat dekbed te warm werd en van het kinderlijf afgestampt werd. Dat er twee ouders lagen te koukleumen doet er niet toe, er zaten namelijk monsters op de kamer.
Mijn god, wat kan een nacht lang duren als je niet mag slapen.

Dan kan 's morgens mijn tweede naam al eens onredelijkheid zijn. Wanneer de monsters van die nacht plots in de zetel blijken te hangen. Incapabel om hun kleren aan te doen. Wel capabel genoeg om elkaar op het hoofd te timmeren met de afstandsbediening van de televisie die niet aan mag. Dan word ik zelf verbannen naar de keukentafel en krijg ik het verbod om mijn mond nog te openen. Omdat ik iemand die zich niet wil aankleden gewoon in onderbroek en onderhemd naar school zou sturen. Of mopper dat ik de laatste mandarijn mee wil naar mijn werk, in plaats van een melige appel.
Ik vang een blik met waarschuwende wenkbrauwen en word verzocht mij naar mijn auto en zo naar het werk te begeven.
Dus kijk ik nog steeds zo zwart als de koffie die me moet troosten (en wakker houden)
En heb ik een aai over mijn bol nodig, omdat een dutje doen bovenop mijn klavier jammer genoeg geen optie is.

Uitzicht

Ysabje schreef een hele, hele tijd geleden mooi over spullen die blijven plakken. Yup, yup knikte ik toen terwijl ik van mijn laptop opkeek en mijn oog viel op mijn lelijke bureauaccessoires. Prullen, niemedallen die me al zo lang volgen dat ik me geen bureau-uitzicht meer kan voorstellen zonder hen.
Zo is er een soortement van pennehouder, helemaal uit Zuid-Afrika. Ooit moet het iemand een leuke mop gevonden hebben om een levensecht oor aan een mok te boetseren. En op een bepaald moment in mijn tienerjaren belandden mijn pennen en fluostiften in de desbetreffende mok. Mijn uitzicht tijdens talloze uren blok, stageverslagen en eindwerkmarathons. Bij wijze van geluksbrenger mocht ie mee naar mijn eerste 'betaalde' bureau. En kijk, hij staat er nog steeds lelijk te wezen.
Of het klokje. Ooit in Scheveningen gekocht van mijn vakantiegeld. Met wat waar-ga-je-dat-nog-zetten gemopper van mijn moeder op de achtergrond. Ik kijk er al bijna net zo lang op als ik kan kloklezen. Qua design zo vreselijk gedateerd dat het binnenkort waarschijnlijk weer hip is.
Ik heb ze meegezeuld van slaapkamer, naar kot, naar werkplek 1, 2 en uiteindelijk 3.

Misschien is plakken niet meer het juiste woord.
Misschien past vergroeid beter, om onduidelijke reden weliswaar.

Is er aan jou ooit iets blijven plakken?

Die twee kinderkopjes in de achtergrond zijn ook blijven plakken, maar dat was vanaf het begin al geheel en volstrekt de bedoeling.

Overal schoonheid #7

Donderdagavond. Lang moeten werken. File daar waar je het wel verwacht, maar eigenlijk niet nodig hebt. Weten dat je maar een uur thuis hebt om te eten en het bad-bedritueel voor de volgende vergadering wacht. En dan een berichtje. 'Ik ben de tomaten vergeten. Stop jij nog even bij de supermarkt?'
Winkel in. Vloeken op jezelf dat je schoenen aan hebt die niet gemaakt zijn om te rennen.
Vloeken op het selfscansysteem dat hapert. Racen over de parking richting auto om dan stil te staan en te luisteren.

Twee auto's verder hingen twee kinderen over de autoradio. Hoogstwaarschijnlijk ook een moeder of een vader die snel-snel een ontbrekend ingrediënt uit de supermarkt moest opvissen. 'Blijf jullie maar even in de auto zitten', zullen ze te horen gekregen hebben.
Ik weet niet of de verantwoordelijke ouder ook bedoelde. 'Kruip naar voren en test het geluidsbereik van de boxen.' Ik wil liever ook niet weten hoe het nu gesteld is met hun trommelvliezen.
Ik herinner me wel hun stralende glimlach. Hun eigen privédisco op de bestuurderszetel van de auto (en een groot deel van de parking, ook). En die was goud waard.

Als je goed kijkt is er altijd iets moois te zien. In 'Overal schoonheid' probeer ik elke week iets moois dat ik zag te vangen in woorden.