Morgen is gewoon een nieuwe dag,
Zoals er elke ochtend eentje klaarstaat. Zoals er elkeavond eentje eindigt .
En toch is die 31ste van de laatste maand een vreemde dag. Dankzij alle jaaroverzichten, eindejaarsvraagjes en -lijstjes bekruipt mij de neiging om een jaar in woorden te vatten. Om samen te vatten in hoofdstukken en citaten.
Ik doe het niet.
In plaats daarvan pak dit jaar in vloeipapier. Peuter al wat ik niet wil bewaren er van tussen. En geef alles wat ik nooit wil vergeten een plek in mijn hart. Het jaar gaat op de stapel, een stapel die hoog begint te worden, voor wanneer ik nog iets wil zoeken.
En ik begin met een fris hoofd aan een nieuw jaar, dat begint met gewoon een nieuwe dag.

Lolbroek

ik: waar zijn je schoenen, KleineMeid?
zij: *peutert wat ongeïnteresseerd in haar neus*
ik: Meis, waar zijn je schoenen. Daarnet stonden ze nog hier, bij de stoel.
zij: *kijkt even vragend rond en peutert verder*
ik: We moeten door en het regent, dus je kan niet zonder schoenen weg. Waar heb je ze gezet?
zij: weet niet.
ik: *begin de hele kamer door te zoeken*

10 minuten later

KleineVent: Wat doe je?
ik: Ik zoek zus haar schoenen, weet jij waar ze die verstopt heeft? (kan lichtelijk grommend geklonken hebben)
hij: Ja!
ik: *veer recht* Waar?
hij: als je iets zoekt, staat het altijd daar waar je nog niet gezocht hebt. *insert grote glimlach*

Les 1: Alles wat je zegt komt ooit terug.
Les 2: Laat je kinderen nooit alleen met schoenen, als je echt echt op tijd de deur uit moet. Geldt ook voor jassen, mutsen, handtassen en zeer zeker autosleutels.
Les 3: de bak vol Playmobile is een ideale schoenenschuilplaats.

Secret Santa

Net toen de restanten van twee dagen kerst vieren onder in de koelkast geschoven werd, stond de postbode te blinken aan onze voordeur met een pakje in zijn armen: mijn Secret Santa.
Alhoewel, van dat bezittelijk voornaamwoord trokken mijn kinderen zich geen snars aan en bewezen dat je na de tweedaagse training 'cadeautjes openen' een pakje met daarin nog vier pakjes kan openscheuren onder de minuut.

Mijn buit, waarvoor heel erg veel dank Secret Santa aka Vrollie:


Een mooie tas in warme herfstkleuren.
Een ketting (volgens KleineMeid ook een armband) met een blauwe bloem.
Twee verwenpakketjes van Rituals
en een hoes met een leuke handleiding om zelf een notablok te maken, maar Vrollie... deze heeft ondertussen een andere bestemming gekregen. Mijn nieuwste beste vriend, de e-reader, past hier perfect in. Bij deze doop ik em dus om tot e-reader hoes. En dans ik ook voor het tweede jaar op rij een rondje rond de keukentafel. Het cadeautje was een schot in de roos.

Vrollie, bedankt voor het denk- en stikwerk.
Tess, ook jij bedankt voor dit leuke initiatief.

Net vakantie

Ik moet nog al wat afgezaagd hebben over dat met zijn allen boven wonen. Zo blijkt toch uit alle medelevende vragen 'En gaat het een beetje, dat boven wonen.' Maar als ik een andere vergelijking trek, valt het allemaal goed mee. Want opeens bedacht ik me dat dit deel van ons verbouw-avontuur heel veel weg heeft van onze zomervakanties, alleen een beetje beter.
In de zomer stouwen we namelijk vrijwillig de helft van ons huishouden in een auto om 1000 km verder in een tentje te gaan zitten. Deze keer moesten we enkel twee trappen naar omhoog.
De tent waar vier bedden kunnen staan, een tafel en er nog net voldoende ruimte is om er twee stoelen bij te duwen, vinden we ruim. Nu leven we in vier kamer die elk op zich groter zijn dan de desbetreffende tent.
In de zomer koken we op een gamel gasstelletje. Nu hebben we een elektrisch vuurtje en microgolf ter beschikking.
In de zomer loop ik minstens 300 m per keer dat er een toilet nodig is of een afwasbak. Nu slechts twee trappen.

En met een beetje verbeelding hebben alle verbouw-nadelen net ook die zomerse charmante kant, met een beetje veel verbeelding:

zand dat kraakt onder je voeten *check*
geen vaste telefoonlijn meer *check*
geen of een wiebelige internetverbinding *check*

En zo hebben we minstens nog 8 weken verbouw-vakantie.

Secret Santa

Mijn pakje voor Secret Santa is op de post. Dat is al één cadeautje dat hopelijk op tijd zal aankomen. Nu nog even mijn hoofd breken op de andere pakjes die hier nog onder de kerstboom moeten raken.

Terug naar papier

Mijn naaimachine ... dat is een oud ding. Net iets ouder dan ikzelf. Een eerste kraamcadeau voor mijn mama die zelf lakentjes en dekentjes wou maken. En oudere dingen die durven al wat luidruchtiger zijn. Mijn naaimachine die doet niet van zoem-zoem, die maakt simpelweg een hels kabaal.
Zodoende is mijn tijd achter het stikmachien zo goed als onbestaand, nu we met vier dicht opeen leven. Waar ik vroeger in de weer was met stof en schaar, als de kroost in dromenland rondwaarde, moest ik nu op zoek naar een alternatief.

Terug naar mijn eerste liefde: papier, maar dan net een beetje anders...
Met een pakje van overzees, schaar en mooi papier maakte ik dit:

Gemis

'Mama, wie is dat?', vraagt KleineVent met een oud fotoboek op zijn schoot.
Hij wijst naar mijn twee jarige ik die twee kaarsjes uitblaast.
'Dat ben ik'
KleineVent krult zijn neus. 'Zat ik toen al in jouw buik?'
'Neen, toen nog niet.'
Hij zwijgt en tuurt verder. 'En dat? Wie is dat?' Hij wijst mijn mama aan, die mee twee kaarsjes uitblaast.
'Dat is oma in de wolken.'
KleineVent drukt zijn neus op haar gezicht. Ik kijk, afwachtend wat hij zal zeggen, mijn hart onverklaarbaar hoog in mijn keel. Maar KleineVent bladert al weer door naar de volgende pagina waar mijn driejarige ik gierend van het lachen een acht maanden oude GroteKleineBroer in mijn oude poppenwagen vervoer. 'Kijk, dat is Ilke's poppenwagen!' Vier seconden later ligt het boek op het bed en rennen een grote en kleine kleuter rond met de bewuste poppenwagen.
Ik pak het boek op en net voor ik het wil sluiten vang haar blik. Ze houdt de handjes van mijn éénjarige ik vast. Ik grijns naar de camera. Zij kijkt alleen maar naar mij. En op de één of andere manier hoor ik dit erbij:

Stil

Het is niet al stof, gruis en kinderen in mijn leven, zoals hieronder wel zou durven blijken. Het is een groot deel. Zo groot dat - tegen dat de kroost in bed en het stof en gruis weggedweild en opgepoetst zijn - ik me 's avonds eigenlijk alleen maar op ons zetel/bed wil laten vallen en slapen. Een beetje tijdsverspilling van die twee uur per dag dat ik mijn eigen gedacht kan doen.
En toen dacht ik terug aan dit. (Voor het geval u het zich afvraagt. Ja, ik heb die bewuste alinea ingelijst, in het klein in één van mijn notaboeken).
Ik doopte KleineVent's slaapkamer/nu tijdelijk keuken om tot mijn werkplek. Ik eiste Lief's Ipod op en installeerde mijn playlists erop. En ik laat me leiden door de muziek. Norah Jones is de ideale kompaan om te schrijven aan dat wat ooit iets moet worden. Ozark Henry neuriet op de achtergrond terwijl ik stoei met papier, naald en draad. Adele is mijn vriendin wanneer ik mijn plannetje bezig ben en zo zijn de avonden weer een heel klein beetje van mezelf.

Halfvol

Een godsgeschenk waren ze, KleineVent en KleineMeid, het moment nadat de drie groepen bouwvakkers onze benedenverdieping voor die dag lieten voor wat ie was. En dat was niet meer dan een holle ruimte met veel uitstekende kabels, uitgekapte goten en nog nawiebelende buizen. In een hoek nog wat puin dat niet meer in de container paste. En dat overgoten met een gigantische hoeveelheid wit stof.
Net op het moment dat mijn energie en het-komt-wel-goed-gevoel achter de bouwvakkers aan wou hollen was er dat lichtje dat ik bijna zag branden (stof, weetje wel) boven KleineVent en KleineMeid's hoofden.
KleineVent trok baantjes in het stof, stapelde wat planken links en rechts en stuurde samen met KleineMeid de autootjes door hun geïmproviseerde autoparcours. Hun 'scheelt er iets?-blik herinnerde me aan mijn 'de wasmachine is gewillig'-mantra en ik liet hen. Net zoals ik hun in bad liet. Voor één keer werkte het storm op zee-spel in de badkuip in mijn voordeel.
Het laten zal de komende dagen misschien niet zo'n slecht idee zijn.

Klein plannetje

Nieuw

Samen met de verhuisdozen vol spullen, verdwenen ook onze rituelen in de kelder. En misschien mis ik deze nog het meeste van al. We draaien wat onhandig om elkaar heen. KleineVent stond wat onwennig te trappelen in zijn pyjama. Waar mag ik mijn kleren aandoen? Want mijn kamer is nu de keuken en ik kan mijn kleren toch niet aandoen in de keuken?
Gedaan met vroeg naar bed en toch nog lang lezen-avonden voor mij. Want onze zetel staat nu in een donkere opslagruimte, waardoor we ons nu elke avond na kinderbedtijd op ons bed nestelen.
Gedaan met de twee dekenforten en de twee boekenkasten. Gedaan met de boekenkast tussen deur en kast. Gedaan met de uren tegen de trapleuning. Toch voor even.

Terug naar af, zo voelt het

Tien jaar geleden en nog wat maanden stonden we met twee in een leeg huis. In tien jaar en nog wat maanden prop je veel spullen in een huis , weet ik nu. En voel ik vooral. Ik weet nu dat meubels best gedemonteerd worden voor je ze naar de volgende verdieping versleept. De muren zijn je er dankbaar voor en zelfs als zij niets zeggen bespaar je jezelf twintig minuten geblokkeerd zitten op een trap tussen tafelpoten en trapspijlen.
Ik weet nu ook dat huizen wel rekbaar zijn. Dat er nog altijd een doos bovenop die stapel kan en dat er nog altijd een extra lading spullen in de 'Varia'-doos te proppen zijn. Dat een slaapkamer best kan werken als keuken en dat er altijd een kind bij kan in die ene slaapkamer.
En hoe vol en opeengepakt we nu tijdelijk op de eerste en tweede verdieping wonen, zo leeg en hol is het beneden.
En dat is waar ik niet aan kan wennen, dat er een ruimte is in ons huis waar ik mijn voetstappen hoor weergalmen.